GÖNÜL İNCİTEN ERENLERİN SOHBETİNDE BULUNAMAZ

GÖNÜL İNCİTEN ERENLERİN SOHBETİNDE BULUNAMAZ
Şah-ı Nakşibendi’nin talebelerinden biriydi. Hocasıyla ilgili yaşadığı ilginç bir hatırasını anlatması istendiğinde, şu olayı anlattı:
– Bir gün memleketim Nesef’te komşum olan bir zat ile kavga ettim. O kimse, benden çok incindi.
Bir müddet sonra, Buhara’ya gidip hocam Nakşibendi Hazretlerini ziyaret ettim. Bana hiç yüz vermediler. Araya birçok kimseleri koyup affetmelerini istedim, netice alamadım. Çok yalvardım. En sonunda buyurdular ki:
– Memleketine gidip, gönlünü incittiğin kimsenin hatırını hoş etmedikçe, seni sohbetimizde bulundurmayız.
Gayet üzüntülü olarak, memleketime geri döndüm. Gönlünü incittiğim kimseye vardım. Fakat o zat, benimle barışmaya bir türlü yanaşmıyordu. O yüzden günlerim, hep üzüntü içinde geçiyordu.
Bir gün, Şah-ı Nakşibendi’nin şehrimize geldiğini duydum. Benim evime uğradıklarında, hiç oturmayıp derhal kavga ettiğim kişinin evine gittiler. O zattan özür dilediler. Benim hatamı kendileri üzerlerine aldıklarını söyleyip affetmelerini rica ettiler.
O kimse, Nakşibend Hazretleri gibi büyük bir evliyanın bu duyarlılığından dolayı şaşkına döndü. Kendine gelip çok ağladı. Benim kusurumu aftan başka, böyle bir olaya sebep olduğu için özürler dilemeye başladı. Hazretin ellerine kapanıp talebelerinden sayılmasını rica etti.
Böylece hocamın engin hoşgörüsü ve yardımıyla o zatın bana olan küskünlüğü gittiği gibi, aramızda son derece samimi bir dostluk da başlamış oldu.